หน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ เป็นแค่วันศุกร์ อย่างเดียว แต่ด้วยความที่ เราชอบวุ่นวายกับชาวบ้าน ไปเสนอหน้า อยู่ใน session วัน พุธ กะ พฤหัส บ้าง ทำให้งานที่ตัวเองรับผิดชอบ ห่างหายไปบ้าง แต่ไม่หายจากงานประจำแวะเวียนเยี่ยมๆ ตามได กะหน้าบ้าน (กร๊ากกก) ในเวลาทำงานนะครับ งานประจำน่ะ ทำกลางคืนได้ :p

สัปดาห์ที่ผ่านมา แม่พยายามจะยุๆ พัทย์ ให้พัทย์ เอาไวโอลิน ไปสี เพื่อสร้างความมั่นใจ เพราะไม่รู้ว่าเป็นอะไร ทำไมช่วงนี้ ความมั่นใจถึงได้หดหายไปไหน ไม่ค่อยขยันซ้อมเหมือนเคย จากที่เมื่อก่อน เล่นวันละหลายๆ รอบ เดี๋ยวนี้ ถ้าไม่เตือน ไม่(กึ่ง) บังคับ ไม่ค่อยจะหยิบไวโอลินออกมาเลย เล่นแต่เปียโนอย่างเดียว

อาจจะเป็นเพราะว่า การฝึกซ้อม ไวโอลิน นั้น ยากกว่า เปียโนมากพอสมควร เพราะว่า เปียโน กดคีย์ ลงไป ก็ได้เสียงนั้นๆ แล้ว ต่างกับไวโอลิน ที่ การกดลงไปแต่ละครั้ง สามารถสร้างเสียงที่ไม่เหมือนกันได้ ขึ้นอยู่กับตำแหน่งที่กด และน้ำหนักที่กด อีกครับ ถ้าเป็นเปียโน ก็อยู่ที่น้ำหนักที่กดเท่านั้น

Fingering Chart

แต่พัทย์ ก็ไม่ค่อยยอม ที่จะเอาไวโอลินไปเล่นข้างนอกเลย ถ้ารู้ว่าจะหยิบไวโอลินออกไป ก็เริ่มไม่ยอม อาจจะเป็นเพราะช่วงนี้ ห่างเหินจากการเล่นคอนเสิร์ทไปบ้าง ทั้งที่โรงเรียน เมื่อก่อน จะมี มินิคอนเสิร์ทอยู่บ่อยๆ แต่นี่ ก็ไม่มี (หรือมี เราก็ไม่รู้ :'( เพราะว่าพัทย์ขยับเวลาเรียนออกไปหน่อย)

จนเมื่อวันอาทิตย์ ที่ผ่านมา ครูเปียโน ลาป่วย พัทย์ เลยว่างช่วงบ่ายครับ พอดี เราไปเห็นที่บอร์ด ไวโอลิน ว่ามีการสัมมนา เรื่องเกี่ยวกับไวโอลิน คิดว่า จะมีเครื่องมา มีคนมาเล่น เลยคิดกันว่า เรียนไวโอลินเสร็จตอนบ่ายโมง (ที่ปิ่นเกล้า) แล้วรีบออกไป เซ็นทรัลเวิร์ล TK Park เพื่อไปร่วมงาน งานเริ่ม บ่ายโมงครึ่ง เรากะว่า ถึงโน่นบ่ายสองโมงนิดๆ ก็คงได้ เฮ้อ น้ำมันก็ถูกๆ เนอะ บ้านอยู่เกษตร ไปเรียนปิ่นเกล้า วิ่งไป ราชดำริ แล้วกลับบ้าน หุหุ

ไปถึง เปิดประตูเข้าไป เวทีงงครับ เป็นอาจารย์ที่นหนึ่งนั่งอยู่บนเวที ฉาย presentation ไม่มีเครื่องดนตรี ไม่มีคนเล่นไวโอลินเลย กระทั่ง อาจารย์พูดถึงตอนหนึ่งว่า วันนี้ไม่ได้เอาไวโอลินมา จนแม่ต้องหยิบไวโอลินให้อาจารย์เค้าชี้ๆ ให้คนอื่นๆ ดู พออาจารย์พูดจบ เค้าก็บอกว่า ใครอยากจะโชว์ แม่ก็เริ่มดันพัทย์ เลย ยอมเดินออกไปเอง ยอมขึ้นเวที แต่ไม่ยอมเล่น เริ่มร้อง เราก็ไม่อยากบังคับเค้า ก็เลย เดินลงมา ครูเค้าก็บอกว่า อย่าบังคับเด็กเลย

โถ เด็กหนอเด็ก ร้องบอกว่า ไม่เอา คนไม่เยอะ กรรม ทีเล่นคอนเสิร์ทใหญ่กว่านี้ ดั๊น ไม่อาย กรรมจริงๆ

เจอพี่สาวน่ารักใจดีหนึ่งคนครับ นักข้างๆ พี่เค้า พัทย์ ก็เด็กที่สุดในงาน นั่งตักพ่อ แล้วก็เอาแต่ฮัมเพลงโดเรมอน ที่เค้ากำลังชอบๆ จนเสร็จงาน พี่สาวใจดี ก็หยิบเข็มกลัดรูปโดเรมอนสีไวโอลิน ยื่นให้พัทย์ พัทย์งี้ ยิ้มหน้าบานเลยครับ จนกระทั่ง พี่สาวบอกว่า เป็นเพื่อน รู้จักกับน้ามีนา พร้อมกับจำได้อีก ว่า เราอยู่บ้ านแพะน้ อย กร๊ากก ซ้ำสอง บ้านเราดังขนาดนี้

แต่สุดท้าย พอเดินเข้าไปในห้องสมุดดนตรี มีเปียโน upright หนึ่งตัววางอยู่ พัทย์ ก็ยอมหยิบไวโอลินมาสี เล่นเพลง โดเรมอน เล่นเพลง Right Here Waiting และอีกหลายๆ เพลงด้วยน้า

จนเมื่อเช้า ได้คุยกะพี่ปุ้ยเค้าจริงๆ ขอขอบคุณมาตรงนี้อีกทีหนึ่งนะครับ พี่ปุ้ยบอกว่า เป็นเข็มกลัดที่ทำเอง มีสองอันในโลก (ว้าวววว) ถ้าพัทย์ รู้ ต้องดีใจมากขึ้นแน่ๆ เลยครับ

ไว้มีโอกาส จะถ่ายรูปเข็มกลัด กะเอารูป ที่พัทย์ ไปเล่นที่ TK Park มาให้ดูครับ ถ่ายห่วยๆ ด้วย น้องไอ ที่ถ่ายวิดีโอ ได้ 2เรศ มากๆ (ผู้ปกครองควรพิจารณา)